Jąkanie to jedna z najczęstszych wad wymowy – tylko w Polsce jest ponad 500 tysięcy osób jąkających się. Zaburzenie to polega na częstym zacinaniu się podczas wypowiedzi, kilkukrotnym powtarzaniu słów lub ich fragmentów, co spowodowane jest mimowolnymi skurczami mięśni oddechowych, fonacyjnych i artykulacyjnych. W zależności od rodzaju skurczów wyróżniamy jąkanie kloniczne oraz toniczne, a także formę pośrednią z występowaniem zarówno skurczów klonicznych, jak i tonicznych.

Zdecydowana większość osób jąkających się to dzieci, chociaż problem ten dotyczy również osób dorosłych. Jąkanie wczesnodziecięce pojawia się najczęściej między drugim a czwartym rokiem życia, nie zawsze jednak jest ono łatwe do zdiagnozowania przez rodziców, gdyż w tym wieku każde dziecko popełnia błędy językowe. U dzieci w tym wieku często pojawia się także tzw. jąkanie rozwojowe, które zazwyczaj nie trwa długo i przemija samoczynnie, jeśli jednak zaburzenia mowy są bardzo wyraźne lub trwają od dłuższego czasu, warto skorzystać z opinii doświadczonego logopedy i być może podjąć odpowiednia terapię.

Leczenie jąkania u dzieci w wieku wczesnoszkolnym i przedszkolnym przynosi w zdecydowanej większości przypadków pozytywne efekty, natomiast bagatelizowanie tego zaburzenia, bądź – co gorsza – nieodpowiednie podejście do problemu może spowodować, że wada przerodzi się w jąkanie chroniczne, dużo trudniejsze do wyleczenia. Przyczyną jąkania u dzieci bardzo często są zbyt duże wymagania językowe rodziców w stosunku do dzieci, dlatego nie powinni oni krytykować i zbyt mocno zwracać uwagi na popełniane błędy.

Terapie jąkania u osób dorosłych są nieco bardziej skomplikowane, często wymagają wpółpracy osób bliskich i wiążą się z wyjazdami na specjalnie zorganizowane turnusy, chociaż tak jak w przypadku leczenia jąkania u dzieci, praktycznie zawsze podstawą są proste ćwiczenia logopedyczne i oddechowe. Każdy przypadek tego typu zaburzeń jest jednak inny, dlatego metoda leczenia powinna być dobierana indywidualnie dla każdego pacjenta.

Oprócz jąkania, do najpopularniejszych wad wymowy należą także dyslalia, reranie, bezdźwięczność czy seplenienie, które bardzo często są spowodowane nieprawidłowa budową lub ograniczona sprawnością narządów mowy, np. języka czy krtani. Neurologiczne zaburzenia mowy, takie jak afazja, apraksja czy dyzartria są na ogół spowodowane uszkodzeniami mózgu, udarem lub wylewem, należą więc do zaburzeń nabytych.